Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Η ετυμολογία της γενοκτονίας








Πολλοί πιστεύουν στον ελλαδικό χώρο ότι η λέξη γενοκτονία είναι ελληνική. Αν εξετάσουν όμως την ετυμολογία της, θα αντιληφθούν ότι η επινόηση του Raphaël Lemkin βασίστηκε σε δύο ρίζες για να κατασκευάσει αυτή τη διεθνή ορολογία μέσω των αγγλικών. Έτσι όπως το εξηγεί ο ίδιος επέλεξε μια ελληνική ρίζα και μια λατινική για να δημιουργήσει τη λέξη genocide. Πιο σημαντικό ακόμα είναι ότι εμπνεύστηκε από τα γεγονότα που χαρακτηρίζονται πλέον ως γενοκτονία των Αρμενίων και γενοκτονία των Ελλήνων. Με άλλα λόγια η λέξη γενοκτονία χρωστά την ύπαρξή της σε αυτά και όχι στη γενοκτονία των Εβραίων που είναι μεταγενέστερη και στην οποία εφαρμόστηκε η λέξη εκ των υστέρων. Δυστυχώς αυτό το νοητικό σχήμα είναι σπάνια γνωστό ακόμα και στον χώρο της νομικής. Πάντως αυτή η προσέγγιση σημαίνει πρακτικά ότι κάθε φορά που κάποιος χρησιμοποιεί την λέξη γενοκτονία ακόμα και σε αφαιρετικό επίπεδο, αναγνωρίζει έμμεσα τη γενοκτονία των Αρμενίων και τη γενοκτονία των Ελλήνων. Αυτό το χαρακτηριστικό στοιχείο δεν έχει αξιοποιηθεί επαρκώς, ενώ βρίσκεται η πηγή στα αρχεία του Lemkin στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στη Washington και είναι προσβάσιμη μέσω διαδικτύου. Αν το συνειδητοποιήσουμε όλοι μας θα μας δώσει στοιχεία για να θεμελιώσουμε μια στρατηγική αναγνώρισης πιο αποτελεσματική και θα διευκολύνει τις σχέσεις μας όταν προσπαθούμε να πείσουμε άλλες χώρες να μας αναγνωρίσουν. Στην πραγματικότητα, αρκεί για μας να δείξουμε τα κείμενα του Lemkin για να δούμε και να δουν ότι ο ίδιος ο ορισμός της γενοκτονίας βοηθά τις προσπάθειές μας, αφού η ίδια η ετυμολογία δικαιώνει επί της ουσίας τις θέσεις μας πάνω στο θέμα της ιστορικής αναγνώρισης. Αλλά δίνει επίσης ένα πλαίσιο, όπου μπορούμε να σκεφτούμε κι άλλες δράσεις που θα βασίζονται πάνω στο έργο του Lemkin.




Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Η διάσπαση του ατόμου - κι ένα πορτραίτο του Κάφκα













Δεν είναι το χάσμα των γενεών που δημιουργεί προβλήματα στην κοινωνία. Η σύγκρουση είναι πιο βαθιά και γίνεται μεταξύ της ποιότητας και της ποσότητας, μεταξύ της εξουσίας των διπλωμάτων και της ουσίας των γνώσεων. Ο συμβιβασμός του ατόμου προκαλεί και τη διάσπαση του χαρακτήρα του. Θα ήθελε ιδανικά να λειτουργήσει σε ένα άλλο πλαίσιο, όμως ο ρεαλισμός το αποτρέπει. Προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι πρέπει να αλλάξει το σύστημα, όμως δεν το πιστεύει και αναγκαστικά καταρρέει. Μετά την προσωπική του αποτυχία, θέλει να παρασύρει και άλλους για να μην είναι μόνο του. Έτσι δημιουργεί και την έννοια της παρέας, η οποία αποτελεί τον μικρόκοσμό του όπου επιτέλους ζει ευτυχισμένο διότι κανείς δεν το αμφισβητεί πια. Έχει βρει μια τυπική ισορροπία η οποία είναι σταθερή. Παραμένει αμετάβλητο και ο λόγος είναι απλός: ζει και δρα μόνο και μόνο μέσα στο κοινωνικό δόγμα του συστήματος. Έτσι ερμηνεύει κάθε εξωτερική ιδιομορφία ως μια ιδιοτροπία και δεν μπορεί να επηρεαστεί εξωτερικά. Το εσωτερικό είναι ο μόνος του χώρος επιβίωσης. Το άτομο με τη διάσπασή του δεν υπάρχει πια ως ανεξάρτητη οντότητα. Όλη του η προσωπικότητα έχει χαθεί μέσα σε όλο το σύστημα, το οποίο αποτελείται από ένα μείγμα. Η μάζα του συστήματος είναι το κράμα των ατομικών προσωπικοτήτων. Δεν μπορεί το άτομο να ξαναβρεί τα πρώτα του συστατικά. Το κοινωνικό πλέγμα τού έχει δημιουργήσει ένα ατομικό σύμπλεγμα. Δεν υπάρχει πια δίχως το σύστημα. Με το πρόσχημα του αρχικού συμβιβασμού έχει μετατραπεί η όλη του οντολογία. Όσον αφορά στη τελεολογία του είναι μοναδική. Αποτελείται μόνο και μόνο από την επιβίωση του συστήματος εις βάρος της οποιασδήποτε εξέλιξης της ανθρωπότητας. Έτσι το αδρανές στοιχείο του ατόμου γίνεται συντηρητικό και μάλιστα επιθετικό ως προς κάθε απόπειρα αλλαγής. Η αλλαγή φάσης της συμπεριφοράς του ατόμου προέρχεται από το φαινόμενο της πλειοψηφίας. Δημιουργείται στο άτομο η αίσθηση του δικαίου και της απολυτότητας. Όπως όλο το σύστημα δεν υποστηρίζει μόνο όλες του τις πράξεις μέσα σε ένα καταλυτικό πλαίσιο αλλά και παράγει την αίσθηση του εξωτερικού κινδύνου, εμφανίζεται η συσπείρωση της αδράνειας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε με αυτές τις συνθήκες ποιες μπορεί να είναι οι προσδοκίες της κανονικής εκπαίδευσης. Δεν πρέπει να παράγει στοχαστές διότι θέτει σε κίνδυνο το όλο σύστημα. Δεν πρέπει να παράγει διαφοροποιήσεις διότι η ομοιογενής μάζα ελέγχεται πιο εύκολα. Δεν πρέπει η εκπαίδευση του συστήματος να αναδεικνύει την ανθρωπιά του ανθρώπου. Στην ουσία, αυτή η εκπαίδευση αποσκοπεί να γίνει το συμπαγές και αναμφισβήτητο εργαλείο της αναπαραγωγής της ίδιας της κοινωνίας που βασίζεται μόνο σε αρχές και όχι σε αξίες. Η διάσπαση του ατόμου, όπως βλέπουμε, δεν έχει μόνο προσωπικές επιπτώσεις. Το άτομο μεταφέρει μαζί του ένα ολόκληρο πλαίσιο όπου η ανθρώπινη βούληση δεν έχει κανένα νόημα. Κάθε κίνηση του ατόμου δεν είναι παρά μόνο η προέκταση του συστήματος της μετριότητας και της αδράνειας. Τα γεγονότα ερμηνεύονται ως απόλυτα δεδομένα που δεν αλλάζουν. Και το όλο σύστημα βασίζει τη σταθερότητά του στην πίστη της μη αλλαγής και δεν υπάρχει πλαίσιο αλλαξοπιστίας. Κάθε αλλαγή είναι μία αίρεση. Κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης είναι μία καταδίκη. Και οι άνθρωποι αυτοί που υπάρχουν ακόμα, είναι οι καταδικασμένοι εις ζωή.





Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Στοιχεία ειδικής αγωγής







Στοιχεία ειδικής αγωγής μπορείς να δεις σε μια μικρή αίθουσα με μερικούς μαθητές που δεν ξέρουν ακριβώς τι είναι η διδασκαλία και προσπαθούν με την εκμάθηση να γεμίσουν το κενό μιας ζωής που οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι καταδικασμένη εξαρχής. Γι΄αυτό μην κοιτάς μόνο και μόνο τα βιβλία της θεωρίας, αφού η πράξη αλλάζει πολλά δεδομένα λόγω της δυσκολίας των διαφορών που υπάρχουν. Έτσι είναι καλό να αναπτύξεις τα νοητικά σχήματα που αξιοποιούν την πλαστικότητα του εγκεφάλου για να προσαρμόσεις το γενικό πλαίσιο στις ειδικές περιπτώσεις γιατί κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες δίχως να μπορεί πάντα να τις εκφράσει μ’ ένα τρόπο που να είναι κατανοητός σε αυτόν που βοηθάει. Δεν πρέπει να πέσεις στην παγίδα της επιφύλαξης λόγω της απουσίας μερικών δυνατοτήτων γιατί ο στόχος σου πρέπει να παραμείνει ο ίδιος αν είναι θεμελιακός για τον άνθρωπο. Χάσε χρόνο για να μάθεις πώς λειτουργεί ο άλλος και για να μπορείς στη συνέχεια να αξιοποιήσεις θετικά τα χαρακτηριστικά του. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα βρεις ακόμα και αυτό που δεν ψάχνεις, διότι θα είσαι προετοιμασμένος και δεν θα περιμένεις παθητικά προτάσεις της εκπαίδευσης αφού θα λειτουργείς ήδη μέσα στο πεδίο της παιδείας που δεν εξετάζει μόνο την ύλη, αλλά χρησιμοποιεί και την ενέργεια για ν’ αλλάξει μια ζωή αφού καταφέρνει και την βγάζει από τη μιζέρια της κοινωνίας και την εντάσσει στην Ανθρωπότητα μέσω του Χρόνου. Ο Δάσκαλος στην ειδική αγωγή έχει τις ίδιες ευθύνες αλλά και περισσότερες αφού έχει να κάνει με αθώους που δεν ξέρουν ότι θα μάθουν για τη ζωή. Κάθε κίνηση είναι εξ ορισμού μια πράξη ακόμα κι αν πρέπει να επαναληφθεί για να γίνει απόλυτα κατανοητή και να βρεθεί από μέσα μέσω της πράξης. Αυτή η αθωότητα έχει τα καλά της που επιτρέπουν την ειλικρίνεια που εξαφανίζεται σε κοινωνικό πλαίσιο. Έτσι αυτές οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο έντονες γιατί είναι άμεσες δίχως καμιά τεχνητή επιφύλαξη λόγω κοινωνικότητας. Και τότε μπορείς να δεις τα όρια και των δύο αφού μόνο η συνεργασία μέσω της συνέργειας έχει νόημα σε αυτήν την ομάδα. Μην κοιτάς την τάξη, μόνο τους ανθρώπους.


Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ. 09/03/2014










(Μετά το 8.25:) Έχουμε ένα πρόβλημα με την Ουκρανία [και τη Ρωσία] που έχει αρχίσει με το θέμα των αγωγών από το 2006, στην πραγματικότητα όμως υπάρχει κι ένα ιστορικό υπόβαθρο που σχετίζεται με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και με την περίοδο '32-'33 . Κατά συνέπεια δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο εμφανίζονται [...] και δεν έχουν σχέση μόνο με τα συγχρονικά προβλήματα. Έχουν σχέση βέβαια και με το ενεργειακό και με την πρόσβαση με τη θάλασσα, αλλά έχουν σχέση και με μία αντιπαράθεση μεταξύ των λαών. 
[...] Δεν νομίζω ότι υπάρχει μια σύγκρουση πραγματική (μεταξύ Αμερικής/Ευρώπης και Ρωσίας) [...] Αυτό που ονομάζουμε σύγκρουση μπορεί να είναι τεχνητό. [...] Μπαίνουμε σε μια διαδικασία που μοιάζει περισσότερο με πόκερ παρά με σκάκι.[...] Το θέμα της αντιπαράθεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αφορά την γεωστρατηγική αλλά το γεωπολιτικό. Η ιδέα είναι ότι η Ουκρανία αποτελεί μια αποθήκη, μια τεράστια ρεζέρβα όπως θα έλεγαν και οι Ρώσοι, η οποία είναι πολύ σημαντικό να είναι τουλάχιστον μια buffer zone [ουδέτερη ζώνη], κατά συνέπεια έχουμε μια αστάθεια ισορροπίας και μπορεί πολύ εύκολα (η Ουκρανία) να αλλάξει το μέρος της. [...] Αυτό φοβούνται και αυτό θέλουν να διαπραγματευτούν με την Κριμαία. [...] Το μεγάλο θέμα είναι η Ουκρανία και η Κριμαία είναι απλώς ένας τρόπος εισαγωγής στο μεγάλο θέμα. 












Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Δεν αρκεί να έχεις ΑΟΖ














Δεν αρκεί να έχεις ΑΟΖ αν δεν την υποστηρίζεις με πράξεις. Αλλιώς παραμένει ένα θεωρητικό και νομικό πλαίσιο που δεν αλλάζει τίποτα για την πατρίδα μας. Η αξία της ΑΟΖ δεν προέρχεται από τη θέσπιση ή τις οριοθετήσεις, αλλά από την αξιοποίησή της. Δίχως την αξιοποίηση το κυριαρχικό δικαίωμα παραμένει δυνητικό και αφήνει τα δεδομένα όπως είναι. Η ΑΟΖ είναι ένα μέσον κι όχι ο τελικός στόχος της υψηλής στρατηγικής. Είναι μία στρατηγική κίνηση που δημιουργεί πρακτικές πράξεις για το λαό και την πατρίδα. Η ΑΟΖ είναι ένα εργαλείο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο γιατί δίνει ένα κύρος στην χώρα που την διαχειρίζεται στρατηγικά. Γι’ αυτό το λόγο η ΑΟΖ είναι τόσο απαιτητική στο πολιτικό φάσμα. Διότι θέλει απαραίτητα στρατηγική για να υλοποιηθεί το όραμά της. Το απέραντο γαλάζιο δεν είναι μόνο ποιητικό για το έθνος μας. Είναι μια αλλαγή φάσης τεράστιας σημασίας. Έτσι σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχουν συμβιβασμοί και μικροπολιτική. Μόνο η μακροπολιτική έχει σημασία για την ΑΟΖ, διότι είναι η μόνη που μπορεί να είναι και διαχρονική για τον Ελληνισμό. Τώρα λοιπόν που έχουμε όλοι κατανοήσει την αξία της ΑΟΖ πρέπει να περάσουμε στις ουσιαστικές πράξεις που δημιουργούν νέα δεδομένα. Αν ο καθένας καταλάβαινε την εμβέλεια της ΑΟΖ για τα εθνικά θέματα δεν θα μιλούσε τόσο εύκολα για αυτή λες και είναι απλώς μια λέξη από το λεξιλόγιο. Η ΑΟΖ είναι μια στρατηγική έννοια που αξιοποιεί το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν το αφήνει ανεκμετάλλευτο. Με την ΑΟΖ, η ξηρά αποκτά μια θαλάσσια οντότητα που είναι τόσο σημαντική που δεν επιτρέπει πια μια επιστροφή στο παρελθόν αλλά μια σχέση με το μέλλον που έχει αρχίσει ήδη. Η ΑΟΖ είναι λοιπόν εργαλείο της απελευθέρωσης και γι’ αυτό χρειάζεται στρατηγική διαχείριση και σχεδιασμό κι όχι μικρότητες τοπικές.